Vanmorgen toen ik wakker werd, hoorde en las ik de laatste berichten van de verschrikkelijke nacht in Parijs. Ik was vastbesloten om daarover een statement te maken. Op Twitter, Facebook en alle beschikbare media en middelen. Mijn medeleven te tonen en te laten merken dat ik het verschrikkelijk vind. En natuurlijk dat we allemaal moeten zorgen dat zoiets nooit meer gebeurt.

Veroordeel de aanslagen in Parijs zo hard als je kan. Deel het verdriet, uit je gevoel. Voel niet alleen mee met Parijs, maar denk ook aan de duizenden mensen die dagelijks sneuvelen op het slagveld in het Midden-Oosten, Afrika en alle andere oorlogsgebieden. Sta dan ook daarbij stil en niet alleen bij Parijs omdat het ineens heel dichtbij komt. In die gebieden is minstens zoveel leed. Ook daar sterven onschuldige mensen dagelijks zoals vannacht in Parijs. Deel je bericht over Parijs en open je hart en je armen voor de mensen die onze steun nodig hebben om de ellende uit hun eigen land te ontvluchten. Help ze om weer op krachten te komen, hun gezin te herenigen en te bouwen aan een nieuwe toekomst. Hier of overal waar ze gelukkig kunnen worden. Ga in gesprek met mensen die anders denken in plaats van ze digitaal te veroordelen.

Nadat ik deze zinnen op het scherm had gezet, verdwenen ze in de digitale prullenbak. Er is al zoveel gezegd. Wie zit op mijn woorden te wachten? Ik heb het document toch weer hersteld en uiteindelijk besloten het te plaatsen. Waarom? Omdat het kleine kind in mij, de eeuwige optimist en de dromer van een ideale wereld hoopt dat er misschien toch iemand is die na het lezen van dit bericht even nadenkt alvorens opnieuw haat te verspreiden. Omdat ik hoop dat de mensen, die vaak en veel woede verspreiden op het internet en nu de tranen van Parijs delen, heel misschien naar aanleiding van dit bericht beseffen dat er warmte, liefde en acceptatie nodig is om de wereld een beetje mooier te maken.